بستن
نام کاربری:
رمز عبور:
فراموشی رمز عبور؟ عضویت
به ما بپیوندید
صفحه اصلی عضویت راهنمای عضویت سوالات متداول درباره ما تماس با ما
امروز يكشنبه ۶ مهر ۱۳۹۹
انتخاب رنگ زمینه:
افراد آنلاین :  6
بازدید امروز : 362
بازدید دیروز : 5.863
تعداد کل بازدید :  26108585
بهترین حالت نمایش سایت
در مرورگر Firefox
چرا وظیفه دندانها را به معده می سپاریم؟

عدم هوشیاری یا فراغت توجه از لحظه اکنون، یک ویژگی گریز ناپذیر ذهن است. هیچ ذهن خالی از مشغولیت نیست. آنقدر فکر و غصه و داستان ماضی و مستقبل وجود دارد که ذهن بجای تقویم 24 ساعت، هزار ساعته هم در اختیار داشته باشد، بازهم از مرور و سرکشی به آنها غافل نمی شود.

بدتر اینکه برخی از این افکار که توجه زنده را به خودش جذب و محو می سازند، بصورت وسواسی در رفت و برگشت هستند. و ذهن مشتاق پرورش تخم و بذر این افکار است.


بی تعارف و بی اغراق میگویم که این مسئله اصلی بشر است. بشریت عامه گرفتار چنین ذهنی می باشد. و تربیت و تزکیه آن که بستن و میخکوب کردن توجه به لحظه اکنون می باشد، جزو شاق ترین کارهاست. تصور نمی کنم شغلی سخت تر از این باشد. باور ندارید؟ خوب، امتحان کنید.فقط برای یک دقیقه سعی کنید به هیچ چیزی فکر نکنید؟


خوشبحالتان اگر توانستید یک دقیقه به چیزی فکر نکنید. این نشان میدهد که شما شایسته پیشرفت و ترقی در این زمینه هستید و اگر نتوانستید موید آن است که پرورش توجه زنده ، یک نیاز ضروری و لازم برای زندگی، پیشرفت و موفقیت های شماست.

 

بدون توجه زنده در لحظه اکنون، زندگی شما به مرورکردن و بازخوانی افکار و تصاویری خواهد گذشت که ارزش حائز اهمیتی ندارند، بلکه فضولات و ترشحات ذهنی هستند.


درباب علت این گریز از اکنون ذهن توضیحات درجای خود ارائه میگردد، فعلا تمرکز اصلی ما به آثار و عوارض آن در عادت ها و رفتارهای زندگی روزمره است که شناسایی آنها ضروری تر است.


رفتارهای ناهوشیارانه همه جا واقع می شوند، مخصوصاً در فعالیت هایی که بصورت مکرر آنها را انجام داده اید و ملکه ذهن تان شده است و فوق تخصص آن رفتارها و اعمال هستید. جزئیاتش بسیار زیاد است ولی مواردی که اکثر آدم ها بصورت خودکار انجام میدهند مثل، راه رفتن، نشستن و برخاستن، روشن و خاموش کردن کلید برق، بستن بند کفش ها، شستن ظروف آشپزخانه، فشاربر کلاج ترمز و گاز ماشین، خلاصه هرکاری که حافظه بدنی شما شیوه انجام آنرا کاملاً استادانه یاد گرفته و نیازی به حضور هوشیارانه ذهن ندارد. اتفاق افتاده که روی میز دنبال گوشی خودم جستجو میکردم، در حالیکه مشغول صحبت کردن با گوشی تلفن بودم! یعنی دو کارهم زمان که یکی ناهوشیارانه انجام می شود(جستجوی گوشی هنگام خروج عجولانه از محل کار) و فعالیت هوشیارانه (گفتگوی تلفنی).


یکی از مهمترین رفتارهایی که ما از همان دوران طفولیت آن را آموخته ایم و استادانه انجام میدهیم، خوردن بدون توجه و هوشیاریست.این کاریست که همگی در آن کاملاً ماهر هستیم. براحتی میتوانیم کل غذای داخل بشقاب یا ساندویج خود را در حالت خلسه ناهوشیارانه بخوریم، و بعداً‌ بپرسیم من چیزی خوردم؟ اصلاً چی خوردم؟ درست مثل جستجوی دنبال گوشی تلفن می باشد.


شاید برای ما این یک مسئله بنظر برسد، ولی واقعاً‌مسئله نیست. بلکه مکانیسم طبیعی ذهن وبدن است. ذهن مثل یک مربی می باشد، تا زمانی که شما دوره شاگردی را طی میکنید، بالای سرتان هست و دائماً‌خطاهای شما را یادآوری و اصلاح میکند. و وقتی که کاملاً‌تکنیک ها را آموختید و در اجرای آنها مهارت کامل بدست آوردید، وجود مربی بصورت دائمی برای نظارت و کنترل، بی معناست. چون وقت مربی ارزشمند است، افراد بسیاری هستند که نیازمند توجه و نظارت او هستند. بنابراین توجه هوشیارانه در لحظه اکنون، یعنی نظارت یک استاد بزرگ، بر رفتارها ما. هرکاری که هوشیارانه انجام می شود، خطا و عواقب منفی کمتری به همراه دارد. در برخی از کارها ما میتوانیم بصورت اتوماتیک فعالیت های خود را پیش ببریم ولی در برخی کارها و در بعضی مراحل، هوشیاری ضروریست. خلبان خودکار هواپیما را درنظر بگیرید. وقتی هواپیما در حال صعود از باند فرودگاه یا درحال نشستن، هرگز از حالت اتوماتیک استفاده نمیکنند، چون انجام این کار به هوشیاری زنده و تشخیص و ارزیابی لحظه به لحظه وقایع بستگی دارد. اما اگرخلبانی بخواهد فرود هواپیما را به سیستم اتوماتیک بسپارد، چه اتفاقی می افتد؟چون در شرایط فعلی این سیستم اتوماتیک قادر به انجام چنین کاری نیست، پس میتواند فاجعه انسانی ببار بیاورد.


در زمینه تغذیه شاید سپردن فرایندهای مکانیکی به عهده سیستم اتوماتیک، هیچ مشکلی را بوجود نیاورد، ولی بدن هوشمند ما، بخش مهمی از این کار را میخواهد هوشیارانه انجام بدهیم. چون مثل نشاندن هواپیما در باند فرودگاه می باشد. فرود اتوماتیک خطای وحشتناکی خواهد بود. خوردن ناهوشیارانه همان فرود یا نشستن هواپیما توسط خلبان اتوماتیک می باشد.


شاید مانند این مثال اثر فاجعه فوراً معلوم نشود، چون بدن هوشمند ما عوارض و تبعات اشتباه ما را کنترل و مدیریت میکند، ولی بهرحال بدن ما نمیتواند بطور کامل و صد در صد بدون توجه زنده و هوشیاری، مانع همه آسیب ها و خطرات بشود. حتی یک درصد، در طول زمان به یک فاجعه برای انسان تبدیل میگردد. چون «اثر مرکب» غیر قابل چشمپوشی است.


شما میتوانید کل فرایند غذا خوردن را بدون هوشیاری سپری کنید. لقمه ها را بدون جویدن قورت بدهید، از طعم و مزه و بو و خاصیت آن نیز بی خبر باشید. این روش تغذیه مطمئناً در کوتاه مدت صدمه ای به شما نمی زند. برق گرفتگی آن فوری و آنی نیست، ولی بخاطر انباشتگی و تراکم آثار و عوارض این رفتارخطا، غیر طبیعی و ناسالم، بتدریج بدن شما آسیب پذیرمی شود، هرچه زمان سپری می شود، قدرت دفاعی بدن ضعیف و ضعیف تر میگردد. و روزی فرا می رسد که شما می بینید سه برابر وزن طبیعی خود اکتساب وزن دارید، سیستم های مختلف بدن ازجمله گوارش کاملا فرسوده شده، سیستم های دفاعی و فعالیت های بیوشیمیایی، ترشح هورمون ها و فعالیت نرون های مغز همگی درمعرض آسیب های جبران ناپذیر قرار گرفته اند.


بله، هم اکنون، هیچ مشکل فوری برای شما پیش نمی آید که در حال خوردن با بغل دستی تان صحبت کنید، فیلم و سریال و فوتبال تماشا کنید، کتاب بخوانید، اینترنت جستجو کنید، چت کنید، ایمیل بزنید وخلاصه هرکار دومی و سومی را ضمن خوردن انجام بدهید. ولی نباید فراموش کنید، خوردن و آشامیدن جزو کارها و وظایف مهم، اساسی و دارای حق اولویت اول زندگی انسان هستند.

 

شماحق ندارید خوردن را با کاردیگری ترکیب کنید. باور ندارید؟ سرنوشت کسانی را سراغ بگیرید که مثل شما فکر میکنند!


هرکاری اگر مهم و لازم است، باید بطور اختصاصی زمان مخصوصی به آن فراهم شود. چرا در قوانین رانندگی، صحبت کردن، خوردن و آشامیدن، و هر فعالیت ثانوی را ضمن رانندگی ممنوع کرده و خطا میداند؟ یعنی پلیس با خوردن و آشامیدن وصحبت کردن شما مخالف است؟ مردم آزار هستند؟


خیر! رانندگی ذاتاً خودش یک فعالیت تمام وکمال است و نیازمند هوشیارای کامل! شما نمیتوانید بصورت اتوپایلت رانندگی کنید. چون متغیرها و اتفاقات بیرونی هرلحظه تغییر میکنند و با تغییر اتفاق و شرایط بیرونی برای ماشین در حال حرکت، راکب یا راننده می بایست نسبت به اتفاق لحظه اکنون آگاه و هوشیار باشد تا بتواند واکنش به موقع نشان بدهد. اما وقتی در خیال خودتان سیر می کنید و مشغول داد و ستد هستید، با مادر زن تان بگو مگو میکنید که دست از مداخله در زندگی تان بردارد، با رئیس تان دعوا میکنید که چرا حقوق شما را افزایش نمیدهد، لقمه ساندویج را لوله کرده و داخل دهان مبارک نصب کرده اید! سرتان را داخل داشبورت ماشین کرده دنبال سی دی ضبط میگردید، کله مبارک را به عقب برگردانده با مسافر پشت سرتان مغالطه و مباحثه فیلسوفانه دارید، ناگهان، در یک چشم بهم زدن می بینید به یک ماشین، انسان، مانع رسیدید، تا به هوش بیائید و شرایط را کنترل کنید، فاجعه رخ داده است.


مشابه همین اتفاق روزی چند مرتبه برای بدن ما موقع غذا خوردن می افتد.


شاید فعالیت های فیزیکی و اندامی خوردن و آشامیدن مثل رانندگی کردن بعد از مدتی به مهارت در ما تبدیل شود، ولی مهارت داشتن ما در انجام تکنیک های یک وظیفه یا کار، ما را از داشتن هوشیاری در فرایند عملی سازی و اجرایش بی نیاز نمی سازد. برخی کارها از گام نخست تا پایان باید هوشیار بود. در برخی کارها اینقدر هوشیاری لحظه به لحظه ضروری نیست. چون شرایط و متغیرهای بیرونی ثابت هستند.


شما هربار که غذا میخورید، ماده ای خارجی وارد بدن تان می سازید که همراه خودش هزاران میکروب و ویروس به سیستم بدن منتقل میکند.

ممکن است بگویید من خیلی آدم بهداشتی و وسواسی هستم. درست! ولی هرچقدر هم رعایت بکنید، میزانی از آلودگی به سیستم بدن وارد می شود. هوشیاری و آگاهی زنده در لحظه خوردن غذاست که میتواند جلوی ورود آلودگی را بگیرد و خنثی بسازد. جویدن لقمه و ترشح بزاق و ترکیب آن با بافت مواد غذایی سبب هوشیاری سیستم دفاعی و مقابله با ویروس ها و میکروب ها می شود.


هوشیاری و داشتن آرامش در لحظه خوردن است که موجب می شود، دستگاه گوارش از سرتاذیل به بهترین وجه عملکرد خودشان را داشته باشند. هر بخشی وظیفه خودش را کامل کرده و به بخش دیگری انتقال بدهد. غذای نجویده در دهان که به معده منتقل می شود باعث ترشح اسیدهای زیاد و فعالیت بیشتر معده می شود، قلب باید فعالیت بیشتری بکند که هضم صورت بگیرید و اینها خارج از شرح وظایف طبیعی قلب و معده است. معده وظیفه خرد کردن غذا را بعهده ندارد! این وظیفه دهان و دندانهاست است! واقعاً‌اینو می فهمیم یعنی چی؟


هزار توجیه برای این اقدام اشتباه خود جور میکنیم؛ وقت ندارم، سرم شلوغه، مریضا پشت درب مطب صف کشیده اند، مگه من شکمو هستم، کی حوصله این کارها را داره، من درعرض 20 دقیقه جویدن لقمه ها، 10 تا تلفن جواب میدم و کلی کاسبی میکنم! آخرین قسمت سریال است و ماجرا از دستم می رود، بچه ها سر و صدا میکنند و مزاحم می شوند، زود باید بخورم و بروم تا کارتم قرمز نشه، و... و...


گویی آرام و هوشیارانه خوردن غذا برای آدم های کاملا بیکار و عاطل و باطل است که با سق زدن لقمه ها وقت خودشان را به روش مثبت تری پرکنند!!


ما به خودمان دروغ میگوییم، با خودمان شفاف و صادق نیستیم!


ذهن مان فریب مان میدهد. بدل ذهنی که دشمن اصلی بشر است، با تزیین و آرایش باطل، مشغول فریب دادن و گمراه کردن ماست.


حفظ سلامتی که هدیه خداوند به بشر است، برترین و مهمترین وظیفه هر انسانی است. هیچ وظیفه ای اولی تر به آن نیست. در سیستم برنامه ریزی و انضباط شخصی که می نویسید، باید اولین کار شما با وظایفی شروع و به پایان برسد که متضمن حفظ سلامت شما باشد.


اگر اینطور نیست، احساس خطر بکنید. هرکی هستید، مهم نیست. رهبر باشید یا رعیت تفاوتی نمیکند.کسی که سلامتی خودش را در اولیت شخصی اش قرار ندهد، یقیناً هیچ کاری را به قصد خیر برای دیگری انجام نمیدهد. نیت های بدل ذهنی اش در کار هستند.


چنانچه روزی 4 یا 5 وعده غذا بخورید، و هر وعده نیم ساعت یا 30 دقیقه طول بکشد، کلا می شود 150 دقیقه از 1440 دقیقه شبانه روز! یعنی یک دهم وقت شما.


اگر شما نمیخواهید یا نمیتوانید یک دهم از وقت خود را صرف موضوع به این مهمی بکنید، ما دیگر حرفی با شما نداریم. خَلِّ الکلام.

بهمن ابراهیمی
 

در این مورد:

«کانال خوش اندامی و لاغری دائمی»

نام
ایمیل
پیام
حداکثر تعداد کاراکتر : 1000
کد امنیتی
متن تصویر زیر را در کادر مورد نظر وارد نمایید.
captcha
loading...
باز گشت به صفحه اصلی باز گشت به صفحه مطالب
...:::: تمامي حقوق اين سايت برای سامانه تغذیه هوشمند محفوظ می باشد ::::...
...:::: کپی برداری از مقالات سایت با ذکر منبع بلامانع است ::::...
Design By: Ahmad
|||